Fic : Un-predictable : Part 1 [2 Yu]
Rate : NC+...?
Author : Affair
WARNING : เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องสมมุติขึ้น กรุณาอย่าคิดมาก เพราะไอ้คนแต่งมันก็บ้าๆบอๆแปรปร่วนเช่นนี้แล ชมได้ห้ามด่างับ -3-
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เร็วๆเข้าสิชางมิน ชักช้าเป็นบ้าเสียงแหบสูงดังขึ้นที่รั้วโรงเรียน
จุนซู นายก็เลิกโยนกระเป๋ามาให้ชั้นถือสักทีสิร่างบางที่แบกกระเป๋านักเรียนสองใบเอ่ยขึ้น
ไม่ วันนี้เวรนายถือ บ่นเป็นตาแก่ไปได้น่ายูชอนจุนซูพองลมในแก้ม ก่อนที่จะยิ้มหน้าบานเดินตัวปลิวเข้าไปในโรงเรียน
ยูชอน เอากระเป๋ามาเดี๋ยวชั้นช่วยถือเอง วันนี้นายรีบไปเข้าเวรเถอะ สายมาแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันชางมินยิ้มตาหยี ก่อนที่จะรับกระเป๋าของจุนซูมาแต่โดยดี
ขอบใจนะชางมิน เอาไว้ชั้นจะเลี้ยงข้าวนายวันหลังยูชอนยกมือไหว้ สายตาเป็นประกายซึ้งที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความขอบคุณ
ไม่เป็นไรหรอก งั้นชั้นไปก่อนนะชางมินพยักหน้าก่อนที่จะเสยผมที่ปรกหน้าออกไปด้านข้าง
บาย
บาย
............................ร่างบางโบกมือน้อยๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งไปยังอาคารเรียนที่อยู่อีกฝากหนึ่งของโรงเรียน วันนี้เขามีเวรที่ห้องพยาบาล ที่ต้องดูแลทำความสะอาดและจัดเรียงยาต่างๆดูแลคนเจ็บถ้าอาจารย์เกิดติดธุระ ในอนาคตขึ้นเข้าอยากจะเข้ามหาลัยอันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อด้านเภสัชให้ได้ ให้เหมือนพ่อกับแม่ของเขา ที่ตอนนี้ได้ตายจากไปหลายปีแล้ว ร่างบางวิ่งกระหืดกระหอบไปยังอาคารเรียนจนถึง ก่อนที่จะเอามือลูบๆคลำกระเป๋าเสื้อของตนเพื่อหากุญแจไขเปิดประตู แต่ว่า มันไม่ได้อยู่ในกระเป๋าเสื้อ
........กุญแจห้องพยาบาลร่วงหายไปเสียแล้ว..........!!
ตายแล้วหายไปไหนล่ะเนี่ย ยูชอนเอ่ยอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะปาดเหงื่อพร้อมกับออกแรงวิ่งกลับไปทางเดิมอีกครั้ง
ครืดดดดดดดดด เอี๊ยดดดดดดดดดด คลิ๊ก
เร็วๆ อีก 30 วินาทีประตูจะปิดแล้วเสียงตะโกนพร้อมเสียงเอะอะดังมาจากหน้ารั้วโรงเรียน
...........................ยูชอนวิ่งมาถึงจุดที่ตัวเองเริ่มออกวิ่งในทีแรก สายตาสอดส่องมองหาลูกกุญแจดอกใหญ่ที่น่าจะร่วงหลนที่ไหนสักแห่งในบริเวณนี้เป็นแน่ ร่างบางหาอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่จะมีบางสิ่งบางอย่างส่องประกายสะท้อนแวบเข้าตา ร่างบางเงยหน้ามองก่อนที่จะก้าวเข้าไปหายังจุดที่แสงกระทบ คือตรงพุ่มไม้บริเวณที่เป็นสวนของโรงเรียน
ปิดประตูได้ สารวัตรนักเรียน
ครับ อาจารย์เด็กผู้ชายที่สวมผ้ารัดแขนสีขาว วิ่งไปยังรั้วเหล็ก ก่อนที่จะเลื่อนมันเข้ามาปิดเอาไว้อย่างแน่นหนา
จดชื่อ-นามสกุล เลขที่เอาไว้ และให้คุกเข่าเรียงกันให้เป็นระเบียบ
ค่ะ อาจารย์เด็กสาวใส่แว่นพยักหน้า ก่อนที่จะคว้าปากกามาจดชื่อพวกที่อยู่นอกรั้วทีละคน
ส่วนไอ้พวกที่คิดขี้โกงล่ะก็ ไปตามจับมาอย่าให้เหลือ เข้าใจไหม!!อาจารย์โหดมองไปยังกำแพงที่มีเด็กพยายามปีนเข้ามาอย่างน่าอนาถ
ครับ/ค่ะ อาจารย์เหล่าสารวัตรนักเรียนขานรับอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่จะแยกย้ายออกไปทำหน้าที่ของตน
........................................................................................................................
อยู่ไหนนะ เมื่อกี้ว่าเห็นแว๊บๆสะท้อนเข้าตานี่นาร่างบางเกาหัวแกรกๆ
ประตูปิดแล้วด้วย แล้ววันนี้เราก็เป็นเวรคนเดียว จะไปยืมกุญแจจากใครล่ะเนี่ยพูดเสร็จก็พลางยกมือขึ้นกุมขมับของตนเอง
หลบไปเสียงดังขึ้นจากทางด้านหน้า แต่ร่างบางกลับไม่ได้ใส่ใจ เขายังคงกวาดสายตาไปเรื่อยๆ จนกระทั้งพบกับวัตถุบางอย่างข้างพุ่มไม้ริมทางเดิน
อ๊ะ เจอแล้วอยู่ที่นี่เองร่างบางร้องอย่างดีใจ ก่อนที่จะชูลูกกุญแจขึ้นมาตรงหน้า มือเรียวแกะตุ้มหูห่วงของตนออก ร้อยลูกกุญแจเข้าไป ก่อนที่จะสวมมันเข้าไปที่หูอีกครั้ง
เฮ้ย นายน่ะ หลบไป!!คนร่างเพรียวผมสีดำเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระโดข้าวพุ่มไม้ด้านข้างของเขาเข้ามายืน
ว่าไงนะร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างอารามคนตกใจ
สารวัตรนักเรียนอยู่ข้างหลังเว้ย!! รีบวิ่งเร็วเข้าร่างบางพูดห้วนๆ ก่อนที่จะกวักมือให้เขาไปด้วยกัน
วิ่งทำไมยูชอนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
เอาเหอะน่า อยากโดนไอ้คิงคองโหดนั่นมันเอาไม้ฟาดตูดรึไง ยืนบื้ออยู่ได้ หรือว่านายเป็นโรคเอ๋อห๊าคนผมดำยืนท้าวเอวตวาดใส่หน้ายูชอน ร่างบางผงะไปเพียงครู่ ก่อนที่จะโต้กลับทันควัน
ไม่ได้เป็นสักหน่อยยูชอนทำท่าไม่พอใจอย่างมากที่มีคนมาสบประมาทเขา
งั้นก็ตามมาคนผมดำคว้าข้อมือของร่างบางแล้วออกแรงดึงให้วิ่งไปด้วยกัน ทีแรกก็ออกแรงฝืนจะขัดขืน แต่เพียงร่างตรงหน้าวิ่งไปได้ก้าวที่สอง ขอเขาก็ออกแรงยื้อเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว ตัวก็ไม่ได้อ้วนอะไรนักหนา ทำไมแรงเยอะเป็นบ้าแบบนี้นะ ทั้งสองคนต่างลัดเลาะสวนพุ่มไม้ข้างโรงเรียนไปเรื่อยๆ เขาเองก็พึ่งรู้ว่าคนตรงหน้านี่วิ่งเร็วสุดๆ
นี่ นายชื่ออะไรแจจุงถาม
ชั้น...แฮ่ก...ชื่อปาร์คยูชอน ปีสองร่างบางตอบไปหอบไป แต่คนถามนี่สิ ไม่ออกอาการเหนื่อยสักแอะ
เหรอ ชั้นชื่อคิมแจจุง ปีสองเหมือนกันแจจุงยิ้มหวาน ก่อนที่จะพาเขาเลี้ยวขวาไปอีกทางหนึ่ง
ร่างบางก็ยังคงวิ่งไปเรื่อยๆตามแรงชักนำจากคนตรงหน้า แต่ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เมื่อมีสารวัตรนักเรียนส่วนหนึ่งยืนดักรอตรงส่วนที่พวกเขาวิ่งพอดี ร่างบางชนโครมเข้ากับแผ่นหลังของคนตรงหน้าอย่างแรงเนื่องจากคนตรงหน้าเบรคกระทันหัน
โอ๊ย จะหยุดทำไมไม่บอกกันเล่า
ยูชอน เดี๋ยวนายอาศัยจังหวะวิ่งออกไปทางซ้ายเลยนะ ขึ้นบันไดหนีไฟ แล้วโดดลงไปตรงต้นไม้ต้นใหญ่ๆที่อยู่ติดกับหลังอาคารเรียนหก นายไปซ่อนที่นั่นจะมีคนๆนึงช่วยนายได้ รับรองพวกนั้นไม่มีทางจับนายแน่
แต่นาย...
นับสามแล้วไปเลยนะ.......สาม!!!แจจุงตะโกน ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปซัดกับสารวัตรนักเรียนชายห้าหกคน ร่างบางออกแรงวิ่งตามที่แจจุงบอก ด้านหลังมีสารวัตรนักเรียนสองคนวิ่งตามเขามา ขาก็ล้าเต็มที สมหายใจถี่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
......คนก็ไม่ได้ฆ่า ขโมยของเขาก็ไม่ใช่ แล้วทำไมปาร์คยูชอนต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย
หยุดนะเว้ย ยอมให้จับซะดีๆเสียงสารวัตรนักเรียนดังขึ้น
.....................................ยูชอนทำตามที่แจจุงบอกเป็นอย่างดี เข้าวิ่งเข้าไปในบันไดหนีไฟ พลางมองหาสถานที่ๆใกล้กับกิ่งไม้ใหญ่ หน้าต่างบายขนาดพอดีบานหนึ่งติดอยู่ เสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เด็กทุนแบบเขาจะให้ถูกจับเพราะเรื่องบ้าๆนี้ไม่ได้เด็ดขาด ชะโงกหน้าลงไปก็พบกับพื้นหญ้าสีเขียวนุ่ม แต่ความสูงมันต่างระดับถึงสามเมตรกว่าๆ ร่างบางยืนกระสับกระส่าย ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เท้าเล็กก้าวถอยหลัง ก่อนที่จะชนกับผนังห้อง
เฮ้ย แกสงสัยมันคงเหนื่อยแล้วว่ะ ดีเลยสารวัตรคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
จริงเหรอวะ ชั้นเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะเว้ยอีกคนยืนเอามือท้าวเอว ก่อนที่จะยกมือขึ้นปาดเหงื่อ ทั้งสองคนรีบเร่งขึ้นมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ทันที แต่ไม่ทันการเมื่อ ร่างบางพุ่งตัวออกไปยังหน้าต่างร่วงหล่นสู่พื้นด้านล่างไปเสียแล้ว
ตุ้บ
โอ๊ย เจ็บจังเลยร่างบางร้องโอดครวญด้วยความเจ็บ แต่เขาก็ไม่ได้ร้องมากเนื่องจากที่ๆเขาตกมามีพื้นหญ้านุ่มๆรับอยู่ จึงแค่ปวดร่างกายนิดๆหน่อยๆเท่านั้น
ตึกตัก ตึกตัก
....เสียงอะไร....ฝีเท้า??...คงไม่ใช่..
..................................ร่างบางที่เริ่มหายตกใจไปบ้างก็ดันตัวขึ้นจากพื้นหญ้านุ่มอุ่น แต่ทว่าร่างกายไม่สามารถขยับไปไหนได้เสียแล้ว บางอย่างหนักๆทับไว้ที่แผ่นหลัง ยูชอนกระพริบตาปริๆอย่างถี่รัวเมื่อพบว่าพื้นหญ้าไม่ใช่สีเขียว แต่กลับเป็นสีขาว ร่างบางเงยหน้าขึ้นทันที ทำให้จมูกโด่งชนเข้ากับริมฝีปากได้รูปของใครบางคน ลมหายใจอุ่นของแต่ละฝ่ายรินรดใบหน้าของกันและกัน ร่างบางได้สติดันอกของอีกฝ่ายออก ก่อนที่จะอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
นี่มัน จองยุนโฮ หัวหน้าแก๊งค์เด็กอันธพาลที่ย้ายมาห้องเรานี่นา!!!!
ไอ้นั่นมันตายรึยังวะ
คิมแจจุงนะคิมแจจุง คนบ้าใจร้าย แกล้งกันชัดๆเลยนี่นา
ไม่หรอกมั้ง ไม่เห็นมีศพ อีกอย่างความสูงแค่นี้สบายๆอยู่แล้วน่า
งั้นลงไปหาข้างล่าง พ่อเจอเมื่อไหร่จะส่งให้ อาจารย์กวานซังกึนเลยคอยดูอีกคนสบถ ก่อนที่จะหายลับไปจากขอบหน้าต่าง
กวานซังกึน ชื่ออาจารย์ฝ่ายปกครองที่โหดที่สุดในโรงเรียนนี่นา!ร่างบางมองซ้ายมองขวาอย่างเลิกลั่ก แต่กลับมีกำแพงล้อมรอบสามด้าน ทางเข้าทางออกเป็นทางเดียวกัน จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
ตายๆๆๆๆๆๆๆๆร่างบางบ่นพึมพำก่อนที่จะลุกพรวดขึ้น แต่แล้วก็ต้องทรุดลงไปใหม่ด้วยความเจ็บที่เกิดขึ้นตรงข้อเท้า น้ำตาคลอเบ้าตาคู่สวยทันที
โอ๊ะร่างบางร้อง ร่างสูงตรงหน้าขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ร่างบางนั่งทับขาตนอยู่เหมือนเดิม ได้ดูคนตัวเล็กเปลี่ยนสีหน้าไปมาแบบนี้มันก็สนุกดีเหมือนกัน
นี่เขาสะกิดร่างบางเบาๆ
ว๊ากกกกก...อะ...อะ...อะไรร่างบางสะดุ้งเฮือก ก่อนที่จะเขยิบหนีเขาทันที
ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น ชั้นไม่ฆ่านายหรอกน่ายุนโฮเอ่ย ก่อนที่จะเหลือบตาขึ้นอย่างหน่ายๆ
.......ร่างบางไม่พูดอะไร นอกจากจะกอดกระเป๋านักเรียนตัวเองแน่น ถึงท่าทางจะกลัว แต่สายตามุ่งมั่น เหมือนลูกแมวน้อยๆ
ทำอีท่าไหนถึงโดดลงมาจากบันไดหนีไฟยุนโฮถาม
ก็..คือ...เอ่อ......คือว่า...ร่างบางหลบสายตา ก่อนที่จะจองมองพื้นราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างน่าสนใจกว่าบุคคลที่กำลังร่วมสนทนาด้วย
บอกมา!ยุนโฮขึ้นเสียง ร่างบางผวาร่วงจากขาของอีกฝ่ายลงไปนั่งจุมปุ๊กที่พื้น
อ๊า......ทำไมตะ...ต้องตะคอกด้วยเล่า..ยูชอนทำท่าไม่พอใจ ก่อนที่จะจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาจิกกัด เนื่องจากคนตัวเล็กๆแบบนี้คงสู้หัวหน้าแก๊งค์อันธพาลไม่ได้เป็นแน่
ก็พูดมาซะทีสิยุนโฮแอบหัวเราะ ก่อนที่จะถามอีกครั้ง
...ก็...ก็มีคนบอกให้มานี่นา เขาบอกว่าจะมีคนบางคนช่วยชั้นได้ยูชอนตอบอ้ำๆอึ้งๆเมื่อเห็นอีกฝ่ายลดทีท่าน่ากลัวไปบ้างแล้ว
ใคร?ร่างสูงขมวดคิ้ว ไม่มีใครอยากเข้ามาตรงบริเวณนี้อยู่แล้วเนื่องจาก ทุกคนน่าจะรู้กิตติศัพท์ของแก๊งค์ของเขาเป็นอย่างดี อีกอย่างสวนหลังโรงเรียนก็เป็นพื้นที่ของแก๊งเขามาตั้งแต่ปีหนึ่ง ไม่มีใครกล้าเข้ามาเป็นแน่ อีกอย่างไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ แล้วคนที่บอกเจ้าตัวเล็กจะยืนยันได้อย่างไรว่าจะมีคนอยู่ช่วยเหลือกัน
นายอยากรู้ไปทำไมยูชอนถาม
บอกมาเถอะน่ายุนโฮบุ้ยน่า อะไรจะเรื่องมากขนาดนี้นะ
นายจะไปทำร้ายเขาใช่ไหม คนใจร้ายยูชอนร้อง
ว่าไงนะ?ยุนโฮเอ่ย ก่อนที่จะถอนหายใจ นี่เขากำลังทำอะไรอยู่เนี่ยให้ตายสิ
พวกคนแบบนายมันก็เหมือนกันหมด พวกชอบใช้กำลังยังไม่ทันที่ร่างสูงจะเอ่ยปากตอบโต้ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาขัดซะก่อน
อยู่นั่นรึเปล่าวะ คนที่อยู่ใต้ต้นไม้น่ะคนหนึ่งตะโกนขึ้น ร่างบางที่นั่งตัวสั่นสะดุ้งเฮือก ก่อนที่จะพยายามลุกหนี แต่ข้อมือเรียวถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยมือของใครอีกคน
มาแล้ว!!!!ยูชอนร้องน้ำตาคลอเบ้า มือเล็กพยายามแงะข้อมือตัวเองออกจากมือใหญ่ของยุนโฮ แต่ว่าไม่เป็นผล
จะไปไหน ขาก็เจ็บไม่ใช่เหรอยุนโฮเอ่ย
สารวัตรนักเรียนจะมาถึงแล้ว ปล่อยชั้นนะยูชอนกล่าว น้ำตาแทบจะไหลอยู่ร่อมร่อ ร่างสูงมองคนตรงหน้าอย่างพอใจ ก่อนที่จะนึกแผนการอะไรบางอย่างออก
มีวิธีที่ง่ายกว่านั้นเยอะน่า ทำตามที่ชั้นบอก แล้วนายจะรอด ก่อนอื่นเขยิบเข้ามาใกล้ๆนี่ยุนโฮยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
อือร่างบางใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเขยิบเข้าไปใกล้อย่างที่ร่างสูงบอก มือเล็กสั่นระริกด้วยความกลัว
หลับตาซะ
ยุนโฮเอ่ยเสียงนุ่มข้างใบหูคนตัวเล็ก ก่อนที่จะถือวิสาสะโอบเอวบางมาชิดกับลำตัวของตน มือใหญ่กดหัวอีกฝ่ายให้ซบลงที่อก พลางสูดดมกลิ่นแชมพูอ่อนๆที่โชยออกมาจากเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่ม มือเล็กขยุ้มชายเสื้อร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับหลับตาปี๋ซุกหน้าลงให้มากกว่าเดิมราวกับลูกแมวตัวน้อยจะออดอ้อน
อยู่นั่นรึเปล่าวะ คนที่กำลังกอดกันน่ะ ชั้นจำได้ว่าตัวประมาณนี้สีผมแบบนี้ล่ะใช่เลยสารวัตรนักเรียนคนหนึ่งพูดขึ้น พร้อมกับชี้มาที่ๆร่างสูงนั่งกอดคนตัวเล็กอยู่
เข้าไปดูสิว่าใช่ไหม ยังไงถ้าใช่มันก็หนีไปไม่ได้หรอกอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปลื้มปิติ เนื่องจากพบตัวปัญหาที่ไล่ล่ามานานเสียที ยุนโฮยังคงนั่งเฉยเหมือนเดิมราวกับว่าที่บอกว่าจะช่วยเหลืคนตัวเล็กเป็นเรื่องล้อเล่น หางตายูชอนเหลือบไปเห็นรองเท้าหนังมันวาวที่กำลังย่ำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อีกไม่กี่ก้าวก็จะมาถึงตัวเขาอยู่แล้ว พลางนึกค้อนร่างสูงในใจที่บอกจะช่วยแต่กลับไปทำอะไรเลยแบบนี้
....ถ้าวิ่งหนีตอนนี้อาจจะทัน....
...................................ร่างบางดันออกของอีกฝ่ายออก ใบหน้าหวานเอี้ยวไปทางขวาก่อนที่จะลุกขึ้น มือใหญ่จับคางมนเอาไว้ก่อนที่จะออกแรงดันหน้าอีกฝ่ายเข้ามาหา ริมฝีปากอุ่นประทับลงไปบนกลีบปากนุ่มของอีกฝ่าย ดูดดุนเบาๆอย่างหยอกล้อ ร่างเล็กเบิกตากว้างก่อนที่จะผลักอกอีกฝ่ายสุดแรงแต่ก็ไม่เป็นผล ริมฝีปากนุ่มเม้มแน่น ยุนโฮส่งเสียงจิจ๊ะในลำคออย่างคนไม่พอใจ ก่อนที่จะแลบลิ้นออกมาไล้เลียกลีบปากบาง มือใหญ่ซุกซุนขยำแกมก้นนุ่มของอีกฝ่ายอย่างมันมือจนร่างเล็กยอมอ้าปากออกมาเพราะตกใจ ลิ้นร้อนอาศัยจังหวะนั้นแทรกเข้าไปลิ้มรสความหอมหวานภายในโพรงปากอุ่นทุกซอกมุม สัมผัสกับลิ้นอีกฝ่ายเบาๆ เกี่ยวกระหวัดอย่างช้าๆ ก่อนที่ร่างเล็กจะครางในลำคอ ยกมือขึ้นเกาะไหล่ของร่างสูง พลางตอบสนองกลับอย่างเผลอไผล..
ไอ้พวกวิปริต นาย...นาย..พวกนายกำลังทำผิดกฎ หยุดเดี๋ยวนี้นะสารวัตรนักเรียนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ทำเอาร่างบางสะดุ้งได้สติขึ้นมาทันที มือเรียวจิกลงไปที่ไหล่กว้างอย่างแรง ยุนโฮซี้ดปากด้วยความเจ็บ ก่อนที่จะหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
....กำลังอร่อยอยู่เชียว เสื-อกทำไมวะ......
หนวกหู หุบปากน่าร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบด้วยความไม่พอใจ
ว่าไงนะ ชั้นเป็นสารวัตรนักเรียนนะเว้ย
หุบปาก!!ยุนโฮเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนที่จะกดหัวร่างบางซบกับไหล่ของตน พลางโอบเอวเอาไว้หลวมๆ
จีซก ชั้นว่าเราไปกันเถอะเพื่อนชายอีกคนดึงแขนเอาไว้ ก่อนที่จะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นชัดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
ทำไมวะ ไอ้นี่มันปากดี ชั้นจะต้องจัดการกับมันก่อนคนชื่อจีซกสะบัดแขนออกแต่ก็ถูกจับเอาไว้อีกครั้ง
ไปไกลๆได้ไหม ไม่เห็นรึไงว่าชั้นยุ่งอยู่!!!ยุนโฮเอ่ย
มันเป็นใครวะ ทำไมกร่างกับรุ่นพี่แบบนี้
นั่นมันจองยุนโฮ แก๊งค์SMนะเว้ย อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนดีกว่าน่า
หน้าละอ่อนแบบนี้อ่ะนะ
ว่าใครละอ่อนวะห๊า อยากตายรึไง?!!!!!ยุนโฮตะคอก ก่อนที่จะควักอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกง วัตถุเรียวยาวทรงเหลี่ยมเป็นวาวสะท้อนแสง สีดำสนิท
จีซก แกอยากถูกแทงตายที่นี่ก็ตามใจ แต่ชั้นไปก่อนนะเว้ย
เฮ้ย รอด้วยดิวะจีซกรีบโกยอ้าวตามเพื่อนของตนไปอย่างรวดเร็ว ยุนโฮหัวเราะในลำคออย่างสมเพช ก่อนที่จะสะกิดคนตัวเล็กเบาๆ
นี่ ไอ้ตัวเล็ก พวกมันไปแล้วยุนโฮพูด
อึก....อึก....ฮือๆเสียงหวานสะอึกสะอื้น
ร้องไห้ทำไม พวกมันไปแล้วไง?ร่างสูงบางปาดน้ำตาบนใบหน้าหวานออกอย่างอ่อนโยน
นายน่ากลัวยูชอนปาดน้ำตาของตัวเองไปมา
กลัวอะไร ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยยุนโฮพูดอย่างงงๆ
นายจะควักมีดขึ้นมาไม่ใช่เหรอร่างบางเอ่ย
ไหน? มีดที่ไหนร่างสูงขมวดคิ้ว
ก็นั่นอ่ะ ในกระเป๋ากางเกงนายยูชอนชี้
ฮะฮะฮะ นี่นายคิดเหรอว่าชั้นจะพกมีดติดตัวน่ะยุนโฮยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดังลั่น
ไม่ต้องหัวเราะกันขนาดนั้นก็ได้ มันคืออะไรกันแน่ล่ะร่างเล็กทำท่าไม่พอใจ
ปากกายุนโฮเอ่ย
จริงเหรอร่างบางมองด้วยสายตาไม่เชื่อ
ไม่เชื่อก็หยิบดูสิร่างสูชูมือสองข้างขึ้นในอากาศ ยูชอนค่อยๆยื่นมือไปสัมผัสกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะล้วงเข้าไปอย่างงกๆเงิ่นๆ เมื่อนิ้วเรียววแตะถูบางอย่างก็รวบมันออกมาดู ปรากฎว่าก็เป็นปากกาลูกลื่นสีดำแท่งธรรมดาๆแท่งนึงเท่านั้น
ปากกาจริงๆด้วยยูชอนหน้าเสีย แก้มแดงก่ำด้วยความอาย
นายชื่ออะไรน่ะ อยู่ห้องไหนร่างสูงเอ่ย
ชั้นชื่อปาร์คยูชอน ปีสองห้องสี่ร่างบางยิ้มน้อยๆ ก่อนตอบ
ห้องเดียวกันนี่ ชั้นชื่อจองยุนโฮ ยินดีที่ได้รู้จักและยินดีที่ได้ช่วยเหลือยุนโฮพูด พลางยิ้มตอบ
เอ่อ....เรื่องนั้น.....ขอบใจมากนะยูชอนอ้ำอึ้ง ใบหน้าแดงก่ำเมื่อพาลไปนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่
ไม่เป็นไร นี่ก็ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว นายรีบไปจะดีกว่า เดี๋ยวชั้นอุ้มไปเองร่างสูงไม่รอคำตอบ อุ้มร่างเล็กเข้ามาไว้ในอก ก่อนที่จะโยนกระเป๋าของตัวเองและของร่างบางในมือยูชอน
ไม่เป็นไรไม่ต้องรบก..ว.....น ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ปล่อยชั้นลงไปน๊าจองยุนโฮ
END FOR PART 1 ========> [T^T] จบแว้ว อิอิ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เหนื่อยคับพี่ ง่วงครับผม งงครับท่าน
ติชมด้วยนะฮะ ^O^
affair
